Mam prawie 17 lat. Już od jakiś trzech, staram się odchudzać. Ciągłe niezadowolenie ze swojego ciała i problemów sercowych, doprowadziło mnie do zachorowania na depresję. Moje leczenie u psychologa zostało przerwane. Co z tego, że biorę leki, które pomagają tylko na chwilę. Każdego dnia na mojej twarzy maluje się radość, ale w sercu jest ogromny strach przed przyszłością i bolesne wspomnienia. Mój ulubiony cytat, opisujący mnie, który wciąż mam w głowie to: ''Na ustach uśmiech, a w sercu ból. To najtrudniejsze ze wszystkich ról''. Dlaczego?
