Nic mi nie wychodzi w życiu

Witam.
Mam 23 lata. Studiuję w Lublinie. Początkowo byłem zachwycony swoimi studiami. Historia i polityka to moje największe zainteresowania. Stopniowo jednak dziwne wymagania na uczelni skutecznie zniechęciły mnie do jakiegokolwiek zainteresowania swoimi studiami. Był to dla mnie dramat, bo jak się zastanowić to co ja takiego wyjątkowego umiem robić i w ogóle po co żyję? Historia była dla mnie sensem istnienia. Jestem zwykłym przeciętniakiem i nie wynajdę żadnej super energo oszczędnej żarówki, ani nie odkryję zaginionych źródeł. Czuję się nic nie warty. Nie muszę zarabiać milionów. Zwyczajnie pragnę czuć sens swojego życia. Zachodzi mi w głowie taka myśl-Skoro Bóg chce żebyś żył to musi mieć jakiś plan. Dlatego trochę podbudowałem się na duchu. Zawsze byłem nieufny do ludzi, dlatego nigdy nie umiałem się nikomu zwierzyć. Dopiero na trzecim roku poznałem kilku ludzi, którzy pomogli mi jakoś bardziej przekonać siebie o własnej wartości jako człowieka. Oni nie musieli nic do mnie mówić. Wystarczy, że traktowali mnie po prostu zwyczajnie. Los chciał, że jedna z poznanych dziewczyn wydała mi się wyjątkowa. Zakochałem się w niej jak jeszcze nigdy w życiu. Niestety nie wierzyłem, że ona zwróci na mnie uwagę. Była i jest niesamowicie piękna. Nie wygląda jak wiele pustych lalek. Jest niesamowita. Ubiera się ze smakiem. Po prostu inteligentna dziewczyna. Wiele razy ze sobą prze imprezowaliśmy, ale dziewczyna zdawała się nic we mnie nie widzieć. Co prawda miała chłopaka, ale nie była z nim raczej głęboko związana. Ja w końcu nie wiedziałem co mam robić. Pomyślałem, że dziewczyna i tak mnie nie zechce, a jak się dowie o wszystkim to zacznie mnie unikać. Po pewnym czasie (niestety za późno) domyśliłem się, że dziewczyna mnie sprawdzała. Chciała wybadać co do niej czuję, ponieważ rozeszła się z chłopakiem i szybko go opuściła. Dowiedziałem się o tym o wiele za późno. Pomimo, że przyjaciele mnie dopingowali, to ja nie zrobiłem nic i chyba już wtedy było za późno na cokolwiek. Poznała innego i chodzi z nim do tej pory. Ja tym czasem postanowiłem zapomnieć. Poznałem inną dziewczynę o tym samym imieniu. Niektórzy twierdzili, że było to z mojej strony celowe. Może mają coś w tym racji. Nie wyszło mi z tą drugą dziewczyną, ale byłem zadowolony, bo spróbowałem. Przynajmniej raz się nie bałem. Teraz jestem sam. Boję się co będzie dalej. Nie wiem co robić. Nie chcę być sam a jestem już na piątym roku studiów. Pomyślałem nawet, aby spróbować nawet w biurze matrymonialnym. Mam dość samotności.