nic mi sie nie chce i wszystko mnie wku..wia

ej to jest klasyk. martwi mnie wasz mlody wiek, ale teraz wiadomo- o depresje latwiej i jak sie okazuje szybciej. iddzie do lekarza. Psychologa. dostaniecie proszek i z glowy (ja nie chce lyklac proszkow ani psychotropow!- to nie tak. chodzi o zaburzenia hormonalne, a to was wyprostuje)

Mam tak samo. 21 lat ide na 3 rok na studia a nie mam siły. Wstaje rano i jestem tak zmęczona ze nie daje rady, jedyne co robie to jem i leze w łóżku. Na dodatek mam nerwice lękową i nie wiem co mam zrobić, bo nie chce miec na bani ;(;(;(

No to teraz wszystkich zagnę. Ja nawet nie mam ochoty do leżenia! Myślę sobie, że od takiego leżenia chyba bym zwariował, bo leżąc i nic nie robiąc, zaraz zacząłbym myśleć o tym, jaki ten świat jest zniszczony przez żądzę pieniądza, że wszystko jest bez sensu. Zacząłbym się także użalać nad sobą i z pewnością nic dobrego by z tego nie wyszło. Dlatego też codziennie zmuszam się, żeby wstać, choć tak naprawdę nie mam pomysłu na siebie, czym by się zająć, a nawet jeśli mam pomysł, to nie robię niczego z entuzjazmem, bo nic mnie nie bawi. Po prostu "zabijam czas". Ogólnie czuję się wypalony życiem... A próbowałem już naprawdę wielu rzeczy. Jak obecnie wygląda moje życie? Otóż mam 24 lata i od października, po 4 latach studiowania będę na trzecim roku studiów (miesiąc temu zdałem sesję na studiach i mam "wakacje". Studiuję na kierunku, który kompletnie mnie nie interesuje (studia techniczne). Po kiepsko zdanej maturze, nie miałem praktycznie żadnego innego wyboru, a nie miałem pieniędzy, żeby iść na studia zaoczne, choć nawet gdyby te pieniądze były, to po prostu nie miałbym żadnego konkretnego pomysłu, na co się wybrać. Tak naprawdę nauka zawsze była u mnie na drugim planie i nie myślałem nad swoją przyszłością, ponieważ byłem całkowicie pochłonięty swoją pasją - trialem rowerowym i żyłem chwilą. Liczyła się dla mnie tylko teraźniejszość, choć wiedziałem, że ta bajka prędzej czy później dobiegnie końca. Sportem tym zacząłem się interesować jakoś w pierwszej klasie gimnazjum. Czym zajmowałem się wcześniej poza nauką? Zawsze byłem energicznym dzieckiem, pełnym zapału i radości. Bardzo lubiłem grać w piłkę nożną i jeździć na rowerze. Pamiętam, że potrafiłem całymi dniami grać na boisku z kolegami. Nic innego się dla mnie nie liczyło. W wakacje wyjeżdżaliśmy z rodziną na wczasy. Moje życie było naprawdę barwne. Niczego mi nie brakowało, chociaż muszę tutaj wspomnieć o jednej ważnej rzeczy. Mój ojciec jest alkoholikiem, a moja mama cierpi na depresję dwubiegunową i regularnie bierze lekarstwa. Z ojcem przez całe swoje życie miałem mnóstwo nieprzyjemnych i bardzo wstydliwych historii. Myślę, że to mnie w jakimś stopniu wykończyło psychicznie mnie i moją rodzinę. Mama kiedyś tak często nie chorowała, a obecnie potrafi chorować parę miesięcy, natomiast być zdrowa przez powiedzmy miesiąc, o ile w ogóle... Jak jest zdrowa, to po krótkim czasie dostaje manii (tak jakby zdrowa aż za bardzo) i zaczyna jej odbijać. Robi bardzo dziwne rzeczy, np. raz ubzdurała sobie, że ma własną firmę i wyrobiła sobie pieczątkę, innym razem malowała się i cały czas psikała dezodorantami, jeszcze innym razem zaczęła przestawiać wszystkie rzeczy w pokoju, że ich potem nie dało się znaleźć, albo zaczęła wyrzucać wszystko z łazienki do śmietnika!!! Wylała mi nawet mój płyn do soczewek kontaktowych. Gdy ją zamknąłem w piwnicy, żeby się opamiętała (miałem już jej naprawdę dość), to porozbijała wszystkie lampy i wylała z puszki farbę przez okno na podwórko i zaczęła wszystko przez to okno wyrzucać. Normalnie można było zwariować od tego wszystkiego. Punkty kulminacyjne zdarzały się zwykle w momencie, gdy jednocześnie ojciec był w ciągu alkoholowym, a mama w "manii". To było istne piekło. Dochodziło nawet do tego, że zamykałem mamę i ojca w sypialni, żeby nic głupiego już im do głowy nie strzeliło (mama zaczęła wyrzucać rzeczy przez okno i się wydzierać, a ojciec zesikał się do łóżka - to już nie pierwszy raz). Właśnie w takim dniu jechałem na uczelnię zdawać egzamin z fizyki. Naprawdę ciężko było mi się skupić, ale zdałem. W dniu, w którym dowiedziałem się, że zaliczyłem sesję, nikt mi nawet nie pogratulował. Gdy wróciłem do domu, mamy już nie było (ojciec zawiózł ją do szpitala psychiatrycznego - opamiętał się po tym jak przeleżał parę dni w zamkniętej sypialni i dostał ultimatum od mojego brata, że zostanie wypuszczony pod warunkiem, ze zawiezie mamę do szpitala i już nie będzie pił). To tyle historii o moich rodzicach w dużym skrócie. Wracając do mnie. Do klasy 5 miałem świadectwa z czerwonym paskiem i byłem wzorowym uczniem i człowiekiem bez żadnej skazy. W tym okresie mama jeszcze tak często nie chorowała. Co prawda, ojciec pił i często były w domu awantury, ale jakoś to znosiłem. Było też bardzo dużo radosnych chwil, które nadrabiały te ponure dni, np. wyjazdy na wczasy. Myślę, że wszystko zaczęło się powoli psuć od 6-tej klasy podstawówki. Właśnie wtedy zacząłem miewać momenty, że bardzo się nudziłem i nie miałem za bardzo co ze sobą zrobić. Piłka nożna jakoś mi się powoli nudziła. Z nudów zacząłem z kolegą topić smutki w alkoholu. I tak się zaczęło... Piliśmy dosyć często. Opuściłem się przez to w nauce, ale z drugiej strony, w tym okresie byłem najbardziej towarzyski. Spotykaliśmy się w większej grupie, chodziliśmy na wagary, itd. Trwało to około rok czasu, a skończyło się na tym, że pewnego dnia przeholowałem i rodzice poznali, że jestem pod wpływem alkoholu. Przez ten incydent nie pozwolili mi iść do kolegi na sylwestra, na którym miało być dużo alkoholu. Od tamtej pory już nie piłem, ale zamknąłem się w sobie. Stopniowo było coraz gorzej. W szkole zacząłem się wszystkim bardzo stresować. Przestałem być towarzyski. Pokłóciłem się nawet z moim najlepszym kolegą. Pewnego dnia zainteresowałem się wyczynami moich kolegów na rowerach i wtedy też powiedziałem sobie, że też tak chcę umieć. Było to już w pierwszej klasie gimnazjum. Od tamtej pory codziennie po szkole wychodziłem na rower i uczyłem się skakać. Tak spędzałem całe dnie. Myślę, że przez ten czas bardzo zamknąłem się w sobie. Nie interesowało mnie nic innego. Po około roku czasu, wkręciłem w to jednego z moich kolegów i od tamtej pory ćwiczyliśmy razem. Tak mijały kolejne miesiące, lata. W szkole coraz bardziej się opuszczałem i stawałem się "nieobecny". Moje życie zaczynało się po szkole. Po pewnym czasie doszliśmy z kolegą do takiego poziomu, że zaczęliśmy nagrywać filmy z naszym udziałem i umieszczać na forum. To był nasz sens życia. Nie widzieliśmy nic innego poza rowerem. Nic innego się dla nas nie liczyło. Na życie towarzyskie nigdy nie było czasu i nie myślałem o tym zbytnio. Tak mijały kolejne lata. Skończyłem gimnazjum i za namową rodziców udałem się do technikum elektronicznego. Na samym początku był istny koszmar. Nie potrafiłem się zintegrować z grupą, byłem bardzo zestresowany, do tego stopnia, że nie potrafiłem panować nad sobą i z nerwów np. głowa mi się trzęsła. W końcu nie wytrzymałem i zacząłem wagarować. Było to zdaje się w pierwszej klasie technikum. Byłem psychicznie załamany. Przerastała mnie ta szkoła, nie miałem siły do nauki, ani do życia towarzyskiego, bo byłem w całości pochłonięty trialem rowerowym. To był fanatyzm. W końcu dostałem takiego doła, że postanowiłem skończyć ze sobą. Miałem już wszystko dokładnie zaplanowane. Chciałem się upić, a następnie powiesić. Wierzcie mi, że byłem naprawdę zdeterminowany. W tym dniu nie poszedłem do szkoły. Chciałem zrealizować swój plan. Najpierw poszedłem do supermarketu, żeby kupić coś słodkiego (coś w rodzaju ostatniego życzenia - sprawienia sobie drobnej przyjemności). Następnie miałem iść kupić alkohol. Jak to się skończyło? Doprawdy, nie wiem jakim cudem, ale zdarzył się taki cholernie dziwny zbieg okoliczności, że przy supermarkecie spotkałem swoją mamę!!! Dodam jeszcze, że ten supermarket jest kilka km od naszego domu i mama praktycznie nigdy tam nie kupowała!! Akurat tego dnia wybrała się dokładnie do tego supermarketu i dokładnie o tej godzinie!!! Wiedziała, że powinienem być o tej porze w szkole. Powiedziałem jej o swoich problemach w szkole i rozpłakałem się (nic nie wspomniałem o tym, że właśnie zamierzałem ze sobą skończyć). Na drugi dzień, mama poszła ze mną do szkoły wyjaśnić moją nieobecność. Powiedziała mojej wychowawczyni, że bardzo się stresuję i to wszystko mnie przerasta. Od tego momentu zacząłem odwiedzać szkolnego psychologa. Przestałem już wagarować, myśli o skończeniu ze sobą jakoś odeszły i zacząłem konfrontować się z problemami. Nie było łatwo, ale jakoś to ciągnąłem dalej... Mojemu życiu cały czas nadawał sens tylko rower i nagrywanie filmów. Tylko to trzymało mnie przy życiu. Tak mijały kolejne lata. Jakoś zdawałem ledwo do następnych klas, ale moje oceny były tragiczne. Nie starałem się wcale, bo nie widziałem w tym żadnego sensu. Dopiero w ostatniej klasie technikum coś drgnęło. Powiedziałem sobie: "Koniec z obijaniem się w szkole. Jeśli chcę zdać maturę, to muszę się do niej porządnie przygotować i nadrobić te stracone lata.". Chciałem też pokazać innym, że potrafię coś osiągnąć. Myślę, że poniekąd nauczył mnie tego rower. Zdałem sobie sprawę, że tylko ciężka i regularna praca nad sobą, może przynieść efekty. Dodatkowo, postanowiłem w zimę zacząć ćwiczyć na siłowni w naszej szkole. Zachęciły mnie do tego filmy jednego "trialowca", który właśnie ćwiczył na siłowni i widać było, że efekty po tym są kosmiczne. Miał niesamowity wyskok, dynamikę i siłę. Wyedukowałem się w dziedzinie zdrowego odżywiania (czytając fora internetowe), zaplanowałem szczegółową dietę na przybranie masy mięśniowej oraz szczegółowo rozpisałem plan treningu. Mój dzień był naprawdę bardzo dobrze ułożony. Był czas na trening, na przygotowywanie posiłków, na naukę, na odpoczynek. Czułem, że idę we właściwym kierunku. Nawet jakoś bardziej zacząłem się integrować ze swoją szkolną grupą, choć nadal bardzo się stresowałem i obawiałem "odpowiedzi ustnych". W szkole byłem zawsze przygotowany. W ferie zimowe przeczytałem chyba z 7 lektur szkolnych (nigdy wcześniej nie czytałem żadnych lektur!). Prezentację ustną z języka polskiego miałem już gotową na kilka miesięcy przed maturą. W szkole dostawałem dobre oceny. Ogólnie rzecz biorąc, byłem wtedy naprawdę wzorem do naśladowania. Gdy nadeszła wiosna, przestałem ćwiczyć na siłowni, a zacząłem skakać na rowerze. Chciałem sprawdzić swoje rezultaty po siłowni. Okazało się, że naprawdę dużo mi to dało i byłem wtedy w szczytowej formie. Nagraliśmy z kolegą kolejny film, na którym były najlepsze jak do tej pory akcje. W końcu nadszedł okres zdawania matury i egzaminu zawodowego. Powiem, że jakoś sobie z tym wszystkim poradziłem, bo naprawdę się starałem. Egzamin z matematyki jednak nie poszedł po mojej myśli. Myślałem nawet, że go nie zdam, ale wyniki pozytywnie mnie zaskoczyły. Jednak się udało! Egzamin zawodowy również zdałem przy zdawalności wynoszącej około 20%, więc nieźle. Byłem z siebie zadowolony. Po ukończeniu technikum, w moim życiu nastąpiła jakaś taka pustka. Nagle zacząłem tęsknić za ludźmi, z którymi codziennie uczęszczałem na zajęcia. Uświadomiłem sobie, że już nigdy nie będzie tak jak dawniej, już nigdy nie zasiądziemy razem w jednej klasie i nasze drogi się rozejdą. Zacząłem też żałować, że dopiero tak późno się zintegrowałem z grupą. Przez pierwsze 3 lata technikum, byłem strasznie nieobecny. Nie jeździłem na żadne obozy, wycieczki, nawet do kina. Zawsze miałem na ten dzień usprawiedliwienie od mamy (dla niej to była oszczędność pieniędzy) i mogłem sobie wyjść potrenować na rower z kolegą. Dopiero w ostatniej klasie zacząłem być bardziej aktywny, ale to już było trochę za późno. Tamte wakacje były dla mnie bardzo przygnębiające. Zaczęła mnie przerażać wizja studiów, które wybrałem niejako z "przymusu". Do tego bałem się nowego otoczenia, wiedząc do czego mnie to doprowadziło parę lat temu, gdy zacząłem chodzić do technikum. W tamte wakacje również po raz pierwszy zaczął mi się nudzić trial rowerowy. Jako, że nie ćwiczyłem już jakiś czas na siłowni i przestałem prowadzić restrykcyjną dietę, moje wyniki nie polepszały się, a wręcz przeciwnie. Psychicznie zacząłem odczuwać, że się "cofam". Dodatkowo, zacząłem odczuwać, że moje życie jest bardzo monotonne. Tylko trial i trial, nic ponadto. Wszystkie miejscówki miałem już objeżdżone, wszystkie możliwe triki już umiałem, wszystko już ponagrywane. Powoli zacząłem odczuwać, że wypalam się w tym sporcie. Punktem kulminacyjnym były zawody, na które postanowiłem się wybrać z kolegami i bratem. Czułem się na nich bardzo nieswojo. Bardzo mnie stresowało to, że jestem w centrum zainteresowania podczas pokonywania danego odcinka toru. W tym momencie byłem obserwowany przez wielu ludzi, a ja jestem trochę zakompleksiony i mam niskie poczucie własnej wartości. Nie potrafiłem również nawiązać jakiejś rozmowy z moimi rówieśnikami, byłem strasznie nieśmiały. Wewnętrznie czułem, że to nie jest odpowiednie miejsce dla mnie. Było zbyt dużo szumu, zbyt dużo ludzi. W tym dniu postanowiłem, że skończę z trialem rowerowym i spróbuję czegoś innego. Zrezygnowałem z dalszego uczestnictwa w tychże zawodach. Próbowałem jakoś się "ukryć" przed innymi przy każdej możliwej okazji. Wyczekiwałem już tylko na moment, gdy moi koledzy będą chcieli już wracać do domu. Za wszelką cenę starałem się nie pokazywać, że jest coś nie tak. Kilka dni po zawodach, wystawiłem ogłoszenie sprzedaży swojego roweru. Mówiąc wcześniej o tym, że chciałem spróbować czegoś innego, miałem na myśli również fakt, że chciałem znaleźć dla siebie jakąś pracę. Z finansami było u mnie naprawdę kiepsko, a trial tylko coraz bardziej mnie pogrążał, gdyż części rowerowe szybko się zużywały i trzeba było je wymieniać na nowe, a te z kolei są bardzo drogie. To m.in. było również powodem moich kompleksów na zawodach. Pojechałem tam w starych ciuchach, dziurawych butach i na "rozpadającym się" rowerze. Kończąc z trialem, chciałem również spróbować czegoś innego, nie chciałem już trwać w tej wiecznej monotonii. Myślałem też o poznaniu jakiejś dziewczyny. Jak do tej pory nigdy nie miałem żadnej dziewczyny i nie wiedziałem jak to jest... No ale niestety nic z tego nie wyszło. Po sprzedaniu roweru do trialu, zacząłem jeździć na swoim rowerze górskim, który kupiłem za pieniądze otrzymane od rodziców w nagrodę za zdanie matury. I znów to mnie bardzo pochłonęło. Przez ten czas bardzo zamknąłem się w sobie. Z nikim nie rozmawiałem i nie miałem już nawet z kim jeździć. Do tego miałem świadomość, że "opuściłem" kolegę, z którym przez tyle lat wspólnie uprawialiśmy trial. Z nikim się nie spotykałem, nikt mnie nigdzie nie zapraszał (nawet się nie dziwię, skoro przez tyle lat byłem mistrzem asertywności). Cały czas chciałem coś zmienić, lecz nie potrafiłem. Nie miałem odwagi, żeby się umówić na jakąś randkę, gdyż cały czas sobie wmawiałem, że nie jestem ciekawą osobą. Myślałem również, że jestem jakiś "inny", nie z tego świata. Dodatkowo, cały czas miałem tą świadomość, że gdy przebywałem między ludźmi (na zawodach), to chciałem stamtąd jak najszybciej uciec. Tak cholernie mi wtedy brakowało kogoś bliskiego... Jakoś mniej więcej w połowie wakacji postanowiłem sobie, że wyjdę z tej pustej egzystencji i znajdę sobie jakąś pracę. Myślałem nad pracą w firmie kurierskiej, w której zatrudnił się mój kolega, lecz z drugiej strony bardzo się tego obawiałem. Nie wiem jakim cudem, ale mniej więcej w tym samym okresie odezwał się do mnie na gadu-gadu stary, dobry znajomy trialowiec, z którym nie rozmawiałem może z parę lat! Rozmawialiśmy trochę. W końcu zeszło na temat tego, czym się obecnie zajmuje i zwierzył mi się, że znalazł ciekawą pracę, w której zarabia 10000zł miesięcznie i jest to praca siedząca w domu przed komputerem. Pomyślałem wtedy, że ten znajomy spadł mi z nieba. Akurat w takim momencie, gdy zamierzałem iść do pracy. Tyle tylko, że była to praca dosyć nietypowa oraz bardzo ryzykowna, w której na dobre wyniki trzeba było sobie ciężko zapracować (nie chcę konkretnie mówić, co to za praca, ale można ja porównać np. do gry na giełdzie). W tym dniu postanowiłem sobie, że poświęcę się tej pracy w pełni i osiągnę to, do czego doszedł mój kolega. Początki były bardzo trudne i bolesne. Przez pierwsze miesiące byłem tak tym pochłonięty, że nie myślałem o niczym innym. Rower zszedł na dalszy plan. Wcale nie myślałem o tym, że mi brakuje kogoś bliskiego. Te wszystkie myśli jakoś odeszły. Wakacje szybko minęły i przyszedł czas studiów, a ja nawet nie miałem czasu pomyśleć o tym jak je zmarnowałem. Od października 2007 roku zaczął się koszmar. Nowe środowisko, w którym kompletnie się nie odnajdywałem, bardzo dużo nauki i trudnych przedmiotów, a po uczelni zaraz ciężka i żmudna praca przed komputerem do późnej nocy, a czasem i do rana! Powoli się wyniszczałem takim trybem życia. Moja kondycja fizyczna spadała w drastycznym tempie, ale nie myślałem wtedy o tym. Dodatkowo, przez pierwsze 3 miesiące swojej pracy przed komputerem, traciłem zainwestowane pieniądze (nie byłem w tym jeszcze dostatecznie dobry). To było największe piekło, przez które w całym swoim życiu przeszedłem. Moja determinacja była jednak coraz większa. Chciałem za wszelką cenę móc oderwać się od tych studiów oraz otaczającego mnie środowiska. No i w końcu po 3 miesiącach ciężkiej pracy, powoli zacząłem wychodzić na plus. Zrobiłem się strasznie łasy kasę. Chciałem zarobić tyle pieniędzy, żeby mi starczyło na całe życie (to było spowodowane moim lękiem przed przyszłością oraz przed brakiem pieniędzy). Myślałem, że pieniądze załatwią wszystko. Cały czas konsekwentnie wypełniałem swój plan. Pisząc ten post, jestem pełen podziwu dla tego, jak bardzo byłem wtedy zdeterminowany do działania. Mijały miesiące. Udało mi się zdać pierwszy semestr na studiach (wtedy jeszcze bardzo się przykładałem do nauki, bo bałem się, że bez tego nie będę miał już żadnych perspektyw na przyszłość). Całe ferie spędziłem, pracując w domu przed komputerem. Rozmawiałem jedynie z moim kolegą na gg, który dawał mi wskazówki jak stawać się coraz lepszym w swoim fachu. No i faktycznie, stawałem się coraz lepszy. Moje zarobki z miesiąca na miesiąc stawały się coraz wyższe. Czułem się wtedy naprawdę spełniony. Byłem szczęśliwy, że potrafię jeszcze coś w życiu osiągnąć. Byłem tak zaślepiony, że przez cały ten czas nie brakowało mi nikogo bliskiego. Wystarczyło mi tylko to, że moje konto z dnia na dzień się powiększało. To dawało mi wewnętrzny spokój. Nawet nie wydawałem pieniędzy na drogie rzeczy, mimo iż mogłem sobie na to pozwolić. Zawsze byłem bardzo skromnym człowiekiem i uważam, że pieniądze są po to, aby nie martwić się ich brakiem, a nie po to, aby je zaraz wydać. One mają nam zapewniać spokojną przyszłość, być zabezpieczeniem, no i mogą być narzędziem do realizowania pasji. Same w sobie nie mogą nam zapewnić szczęścia. Wracając do dalszego biegu mojej historii, w pewnym momencie poczułem się już na tyle zabezpieczony finansowo, że zacząłem powoli olewać naukę. Drugi semestr powoli dobiegał końca i przyszedł czas sesji. Jak łatwo się można domyślić, nie zaliczyłem jej. Miałem jednak na tyle rozumu, że nie rzuciłem studiów, tylko wziąłem urlop dziekański. Było to na wszelki wypadek, gdyby jednak w mojej pracy coś się zepsuło. Byłem zadowolony, że wreszcie będę mógł w pełni się skupić na pracy, którą bardzo lubiłem i nie będę musiał już zarywać nocy. Cały czas szło mi bardzo dobrze. Okres wakacji 2008 minął mi na pracy! Sporadycznie wychodziłem jedynie na rower pojeździć w samotności. Cały czas sobie wmawiałem, że kiedyś to sobie jeszcze odbiję. We wrześniu 2008 zacząłem tęsknić za trialem. Miałem już pieniądze, więc bez problemu złożyłem sobie nowy rower do trialu. Po pierwszym treningu poczułem jak strasznie wypadłem z formy i jak się zaniedbałem przez ten okres pracy. Trochę mnie to zraziło, ale co jakiś czas wychodziłem jednak poskakać. Udało mi się również w jakimś stopniu odbudować relację z kolegą, który nadal ten sport uprawiał. Jednak to już nie było to co kiedyś. Czułem się tak jakby hmm... jak jakiś zniszczony fizycznie emeryt, który dopiero po tylu latach zaczyna dbać o swoje zdrowie. Do wszystkiego musiałem się zmuszać. Chciałem jednak znów odzyskać formę i wrócić się do czasów, gdy byłem pochłonięty tym sportem. Te czasy wspominam jako najlepszy okres w moim życiu. Nie było jednak łatwo. Nie miałem już takiej determinacji jak kiedyś. Kiedyś liczył się tylko trial. Byłem skupiony tylko na jednym. A teraz najbardziej skupiałem się na swojej pracy, którą lubiłem. Trial traktowałem jako dodatek. Właśnie tak mijał rok 2008. Nadal byłem na urlopie dziekańskim, który trwał aż do lutego 2009. Powoli coraz bardziej zaczęła mi doskwierać samotność. Jako, że nie miałem z kim pogadać, dużo czasu spędzałem przed komputerem, nawet poza pracą. Chciałbym jeszcze wspomnieć o dosyć istotnej kwestii. Od zawsze lubiłem słodycze i to właśnie nimi zatapiałem i zatapiam swoje smutki. To jest mój ogromny problem. Pod koniec roku 2009 zrobiłem małe podsumowanie. Ten rok był dla mnie niezwykle udanym pod względem zarobków, natomiast nie był udany w pozostałych dziedzinach życia. Postanowiłem skończyć z objadaniem się słodyczami i popracować nad kondycją, a w dalszym etapie popracować nad nowymi znajomościami (od lutego wracałem na studia). W tym celu zapisałem się z dwoma kolegami na siłownię. Poćwiczyłem 1,5 miesiąca. Treningi były dla mnie istnym piekłem. Bardzo ciężko było mi się zmobilizować. Byłem za bardzo przyzwyczajony do siedzącego trybu życia, no i ciężko jest się zmobilizować człowiekowi, który ma wszystko pod dostatkiem (mam na myśli finanse). Jednak jakoś przez to przebrnąłem. Niestety, ale moje wyniki w pracy w tym czasie znacznie spadły, ponieważ praca ta jest bardzo wymagająca, a jak człowiek jest zmęczony, to już nie jest taki wydajny. W połowie lutego 2009 wróciłem na studia. Oczywiście nadal nie widziałem się na tym kierunku i ciężko mi się było zmotywować do uczęszczania na zajęcia. Z drugiej jednak strony, nie chciałem całkiem z nich rezygnować, gdyż moja praca nie jest w Polsce legalna i w związku z tym nie jest w stanie zagwarantować mi bezpiecznej przyszłości (chciałbym zaznaczyć, że nikogo nie okradam, ani nie robię nikomu krzywdy - po prostu w Polsce mamy takie chore prawo). I tak mijały kolejne miesiące: praca, uczelnia, rower, obżarstwo słodyczami, nudy, praca, uczelnia, rower, obżarstwo, nudy, itd. W międzyczasie udało mi się zdać egzamin na prawo jazdy za 6-tym podejściem. Przez ten cały czas czułem się jednak cholernie samotny i mój zapał do pracy zaczynał stopniowo zanikać. Cały czas jednak nadawał sens mojemu życiu rower. Miałem nadzieję, iż odzyskam dawną formę i nagram jeszcze jakiś film z kolegą. Niestety, lecz w kwietniu miałem wypadek i złamałem palec. Wszystko mi się wtedy zawaliło. Zacząłem się coraz częściej objadać słodyczami i zamknąłem się w sobie jeszcze bardziej. W czerwcu 2009 udało mi się zaliczyć sesję na studiach. To właśnie był ten dzień, o którym opowiadałem na samym początku, gdy nikt nawet mi tego nie pogratulował. Zatem nagrodziłem się słodyczami i kolejnym obżarstwem. Na wakacje 2009 miałem wielkie plany. Chciałem kupić samochód i inne zachcianki, pojechać na wakacje, poznać dziewczynę. Niestety, lecz wszystko legło w gruzach po złamaniu palca oraz po tym jak w maju 2009 miałem kiepski okres w pracy i utopiłem trochę pieniędzy. Był to jedynie ułamek mojego całego kapitału, który zdążyłem zgromadzić na przestrzeni dwóch lat. Jednak ja jestem perfekcjonistą i jeśli coś mi nie wyjdzie w 100%, to nie kupię sobie nic. Wyjątkiem są jedynie słodycze, które są stosunkowo tanie w porównaniu np. do samochodu. Jak spędziłem wakacje? A tak: praca, rower górski, rower do trialu (miałem spore problemy z powrotem do tego sportu, gdyż na początku bardzo mnie bolał palec i myślałem, że nie odzyskam już nigdy 100% sprawności, co wmawiali mi lekarze, lecz jednak po wielu zmaganiach się udało), obżarstwo, nudy, praca, rower, obżarstwo, nudy, do tego kilka samotnych jednodniowych wycieczek, których nie mogę zaliczyć do jakoś szczególnie udanych. W październiku 2009 wróciłem na studia, zamiast wypoczęty i pełni zapału do pracy, to życiowo wypalony, całkowicie pozbawiony jakiejkolwiek motywacji do pracy. No ale nic, życie jakoś szło dalej. Jeździłem na tą nudną uczelnię, zmuszałem się w miarę regularnie do monotonnej pracy (potrzebowałem ciągłego zastrzyku pieniędzy - to mnie uspokajało) i wychodziłem na rower bardziej nie dlatego, aby potrenować dla przyjemności, lecz po to, by spalić kalorie z obżarstwa słodyczami (piekielnie boję się nadwagi i otyłości). W końcu przyszedł taki okres, że coraz częściej zacząłem sobie zadawać pytanie w stylu: "po co ja to wszystko robię?", "jaki to ma sens?". Na domiar złego, akurat w tym okresie obejrzałem kilka filmów dokumentalnych m.in. "Zeitgeist" i "Money as Dept". Właśnie wtedy otworzyły mi się oczy i doszło do mnie, co się dzieje na świecie. Dowiedziałem się, że Bóg nie istnieje, dowiedziałem się również, że światem rządzi wąska grupa bankierów i FED, który drukuje sobie pieniądze, kiedy mu tylko przyjdzie na to ochota i każdy pieniądz obciążony jest długiem, którego spłata ciąży na każdym obywatelu (m.in. dlatego mamy tyle różnych podatków i są one takie wysokie oraz inflację). Dzięki temu bankierzy stale się bogacą, a kraje popadają w coraz większe i większe długi. M.in. właśnie dlatego są kryzysy finansowe i tak naprawdę będzie tylko coraz gorzej. Najbardziej to odczują oczywiście najbiedniejsi. Dowiedziałem się w jaki sposób media manipulują całym społeczeństwem, o tym, że światem rządzą ponadnarodowe korporacje, a rządy pojedynczych państw z naszym prezydentem na czele wcale nie są na szczycie piramidy władzy. Rządy są tylko marionetkami wypromowanymi przez media. Biorą one odpowiedzialność za wszelkie niepowodzenia, natomiast ta prawdziwa elita władzy stoi zawsze w ukryciu z dala od mediów. Dowiedziałem się, że zamach na WTC był robotą rządu USA po to, aby móc rozpocząć wojnę w Iraku o ropę. Dowiedziałem się, że każda wojna, to możliwość ogromnego zarobku dla przemysłu zbrojeniowego. Dlatego już wiem, dlaczego jest tyle wojen na świecie. Cały ten popier**** świat kręci się wokół pieniądza i walki o przetrwanie, a nie wokół miłości do bliźniego. Poznałem również w jakim stopniu obecny świat jest zepsuty, właśnie przez żądzę pieniądza. Dobrym przykładem może być śmieciowe żarcie wytwarzane przez wielkie korporacje, dla których liczy się tylko zysk. Zdrowie konsumentów mają natomiast głęboko w dupie. Następnie promowanie tego żarcia w mediach. Obecny dostęp do zdrowego jedzenia jest minimalny. Jeśli człowiek jest w ciągłym biegu, to nie ma szans zdrowo się odżywiać. Ludzie są tak bardzo manipulowani, że nawet nie zdają sobie sprawy w jakim stopniu. Szkoła, studia i kościoły są po to, aby takiego człowieka odpowiednio zaprogramować. Aby nie zadawał on zbędnych pytań, nie poszukiwał prawdy na własną rękę, tylko cały czas się podporządkowywał i był bierny. Do dziś chodzi mi po głowie ten cytat z Pisma Świętego: "błogosławieni, którzy nie widzieli, a uwierzyli". Już od dziecka uczy nas się ślepego wierzenia w to, co się nam przekazuje, czy to w mediach, czy w kościele, gdziekolwiek. Dlatego stajemy się bardzo naiwni. Wpaja nam się od dziecka, że uczestnictwo w wojnie jest przejawem patriotyzmu. Do tego powstaje tyle gier komputerowych zachęcających do przemocy. Jestem ciekaw jak będą wyglądać przyszłe pokolenia, jeśli trend obecnego świata się nie zmieni. Tak naprawdę, moim skromnym zdaniem, jesteśmy już na skraju przepaści i raczej nic nie może już uchronić tego świata przed autodestrukcją. To tylko kwestia czasu, aż stopniowo się wykończymy, czy to z powodu konfliktów religijnych, politycznych, czy to z braku środków do życia. Niestety, ale taki jest świat i jak tu być optymistą, gdy człowiek z każdej strony dostaje po dupie? Właśnie w takim nastroju kończyłem rok 2009. Dostałem piękną nagrodę za ten pracowity oraz finansowo udany rok. W taki oto sposób spędziłem święta Bożego Narodzenia oraz sylwestra. Sylwestra jak co roku, przesiedziałem w domu, zajadając się słodyczami i użalając się nad tym beznadziejnym życiem. Ciekaw jestem jakby się potoczyło moje życie, gdybym kiedyś nie dostał od rodziców szlabanu i gdybym poszedł na tego zakrapianego alkoholem sylwestra w towarzystwie znajomych, o którym wspominałem wcześniej. Może byłbym bardziej otwarty na świat i towarzyski? No nic, święta minęły, rozpoczyna się nowy rok, pora wziąć się za siebie, mimo wszystko. Znów praca, uczelnia, na rower nie mogłem wychodzić, bo była zima, więc zacząłem z nudów jeździć albo do kina, albo do dużych sklepów na spacery. To zaczęło stawać się moją obsesją. Powoli nie umiałem już wytrzymywać tyle czasu przed kompem, więc zacząłem jeździć z nudów autobusami po sklepach, kinach, itd. Bardzo często kończyło się na tym, że wracałem z torbą pełną słodyczy. Jeśli chodzi o inne zakupy, to zawsze byłem asertywny i potrafiłem się powstrzymać. Czasem jedynie kupiłem sobie jakieś ciuchy i jakieś drobiazgi, ale to bardzo rzadko! Poza tym, kompletnie nic. Moja frustracja powoli sięgała zenitu, gdyż już nic nie przychodziło mi do głowy, czym się jeszcze mogę zająć. Wszystko przestało mnie już bawić: monotonne zarabianie pieniędzy, nudna uczelnia, rower już nie to, co kiedyś, obżarstwo (chwila przyjemności, a potem straszne wyrzuty sumienia), jeżdżenie po sklepach, itd. Po zdaniu sesji i po feriach zimowych postanowiłem, że zamiast bezsensownie egzystować, zainwestuję w siebie i zapiszę się ponownie na siłownię, która jest w miarę tania w porównaniu do zakupu np. samochodu. Tak minęły kolejne 2 miesiące. Motywowanie się do 4 treningów w tygodniu było dla mnie bardzo trudne. Poległem po dwóch miesiącach. Zacząłem za to częściej wychodzić na rower, który zaczął chwilowo sprawiać mi trochę więcej przyjemności, gdyż zauważyłem efekty po siłowni. Znów mijały miesiące. Nie udało mi się zaliczyć sesji na studiach. Nawet celowo nie chciałem jej zaliczyć, bo byłem zdecydowany na kolejny urlop dziekański. Chciałem sobie przedłużyć nieco "wolność", gdyż byłem już tym zmęczony. Jeśli chodzi o wakacje, to nie miałem już tak wielkich planów jak w roku poprzednim. Po raz kolejny nie wyjechałem nigdzie na wczasy, choć początkowo miałem taki zamiar. Doszedłem jednak do wniosku, że co ja będę robił sam przez cały tydzień nad morzem bez komputera, no i całkiem sam! Na dodatek będę oglądał tych radosnych ludzi, cieszących się chwilą i mających z kim spędzać czas. Zatem podziękowałem. Jak wyglądały wakacje? Już mówię: praca, w której szło mi średnio i miałem coraz większe problemy z motywacją, rower, nudy przed kompem, obżarstwo słodyczami, wyprawy do hipermarketów i nudne spacery. Oczywiście wszystko robiłem bez kompletnie żadnego entuzjazmu i tylko po to, aby nie leżeć całymi dniami i nie myśleć o tym, jaki ten świat jest do dupy. Chociaż takie myśli i tak ciągle mnie prześladują. Założyłem sobie nawet konto na portalu randkowym z nadzieją, że znajdę jakąś dziewczynę. Niestety, ale odniosłem porażkę. Co prawda, zainteresowanie moją osobą było dosyć duże, lecz nie odważyłem się na żadne spotkanie. Cały czas myślę, że jestem do niczego i ten cały świat jest popier***. Na dodatek obawiam się, że jeśli dziewczyna pozna moje poglądy i to, czym się zajmuję (to zajęcie jest postrzegane przez ludzi jako coś złego tylko dlatego, że media w takim świetle to przedstawiły, a to jest tak naprawdę coś takiego jak szachy, czy gra na giełdzie), to się tym do mnie zrazi i odejdzie ode mnie, a ja będę cierpiał jeszcze bardziej. Zresztą ja nie garnę się do zakładania rodziny. Nie wyobrażam sobie, żeby moje dziecko żyło na takim świecie, jaki jest obecnie. Nie zafundowałbym mu tego. Po drugie, oczywiście w grę wchodzi kwestia finansów. W dzisiejszych czasach nic nie jest pewne i uważam, że decydowanie się na długoterminowy kredyt jest totalną głupotą, a decydowanie się na dziecko można porównać tak jakby do długoterminowego kredytu, gdyż utrzymanie takiego dziecka będzie wymagało regularnych zastrzyków pieniężnych przez conajmniej 20 lat (w przypadku kredytu, również trzeba spłacać regularnie raty). Także nie sądzę, aby jakaś dziewczyna zniosła moje poglądy. I tu koło się zamyka. Z jednej strony brakuje mi kogoś bliskiego, a z drugiej strony moje obawy. W takim nastroju kończyłem wakacje 2010. Właściwie to od października, moje życie się praktycznie nie zmieniło, gdyż wziąłem kolejny urlop dziekański. Na chwilę mogłem odetchnąć od tej zasranej uczelni, lecz z drugiej strony przerażała mnie ta otchłań czasowa, w której znów nie będę miał co ze sobą począć. I znów zmuszać się do kolejnych nudnych zajęć. Jakby tego było mało, począwszy od grudnia 2010 w mojej pracy coś się zaczęło psuć i przestałem zarabiać, a harowałem naprawdę ciężko. Aby trochę odetchnąć, zapisałem się po raz kolejny na siłownię. Ćwiczyłem regularnie przez pół roku i starałem się prowadzić w miarę zdrową dietę. Przez ten czas stopniowo coraz mniej czasu poświęcałem na pracę. Myślę, że powody były co najmniej dwa: nie miałem siły po treningach oraz moja praca mnie już strasznie znudziła, a wręcz odpychała po 3,5 roku od jej rozpoczęcia. W międzyczasie uczęszczałem również na uczelnię co dwa tygodnie (musiałem zaliczyć dwa przedmioty do końca września 2011). Na początku czerwca skończył mi się karnet na siłowni i stwierdziłem, że nie będę się już dłużej tam katował i pora skupić się na sesji, trialu oraz zobaczyć efekty ćwiczeń. Na szczęście sesję udało mi się dosyć szybko zaliczyć, chociaż jakoś szczególnie się nie ucieszyłem tym faktem. Co do trialu, na początku byłem bardzo pozytywnie zaskoczony. Efekty były rewelacyjne. Mój entuzjazm jednak bardzo szybko zgasł. Szybko zdałem sobie bowiem sprawę, że aby utrzymać taki efekt oraz iść do przodu, muszę nadal katować się na tej siłowni, a co za tym idzie, nie będę miał już czasu na pracę, ani ewentualnie na jakąś dziewczynę. Na dodatek cholernie ciężko jest pogodzić siłownię z rowerem, gdyż organizm się przetrenowuje. Z drugiej jednak strony nie chciałbym wypaść z formy tak jak kiedyś i tu koło się zamyka... Nie widzę również przyszłości w tym trialu. Wszystkie miejscówki mam objeżdżone, a na zawody jeździć nie lubię. Przestałem chodzić na siłownię, od dłuższego czasu nie pracuję (ciągle przekładam pracę z dnia na dzień i wciąż ona mnie prześladuje w mojej głowie), na rower do trialu wychodzę sporadycznie, przestałem zdrowo się odżywiać, za to coraz częściej z nudów jeżdżę na zakupy po słodycze i się obżeram, a następnego dnia planuję sobie maraton na rowerze górskim, żeby to wszystko spalić, bo nie chcę być gruby. Zdaję sobie sprawę z tego, że od tego siła mi spada i rujnuję sobie zdrowie. Jestem już tym wszystkim strasznie zmęczony. Kompletnie nic mnie nie bawi. Do wszystkiego się zmuszam. Nie mam dziewczyny, przyjaciół, a jedynie bardzo słabe znajomości. Obawiam się wrócić do pracy. Myślę, że wypadłem z formy i zamiast zarabiać, zacznę wtapiać pieniądze. Dodatkowo, w mojej branży nie dzieje się ostatnio za dobrze i sprawy się coraz bardziej komplikują. W przyszłości mogę już nie mieć możliwości do takiego zarobku lub w końcu to zalegalizują i walną taki podatek, że przestanie to być opłacalne. Te wszystkie czarne myśli wciąż się we mnie kumulują. Co więcej, stałem się minimalistą. Przestałem myśleć o samochodzie (tzn. cały czas marzę o samochodzie, ale w takim sensie, że chciałbym móc nim pojeździć za darmo), przestałem sobie kupować ciuchy i drobne zachcianki. Pieniądze wydaję jedynie na żarcie, bilety autobusowe oraz na rachunki za Internet i komórkę. Resztę opłacają moi rodzice. Przestałem nawet chodzić do kina, bo szkoda kasy i nie ciekawią mnie żadne filmy. Jedynie się obżeram i jeżdżę na rowerze w dalekie trasy, bo to prawie nic nie kosztuje. Z drugiej strony, to mnie wcale nie bawi. Robię to, bo nie chcę leżeć - zwariowałbym. Oglądam też czasem TV i często grywam w "scrabble", ale to już z totalnych nudów. Kompletnie nic mnie nie bawi. Czuję jak świat się ode mnie oddala i mój pociąg odjeżdża. Tylko pociąg do jakiej stacji? Co mi to da, że coś osiągnę, skoro mam taki, a nie inny charakter? Teraz na dodatek próbuję skończyć ze słodyczami, bo cały czas mam świadomość, że niszczę sobie zdrowie i marnuję czas. Obawiam się, że jeszcze na coś zachoruję, a wtedy to już w ogóle nie będzie mi się chciało żyć. Właśnie cały czas się zastanawiam, skoro teraz jestem taki nieszczęśliwy, a zdrowie mi dopisuje, to co będzie, jeśli zachoruję??? Jeszcze zapomniałem wspomnieć o biznesie, który rozkręciłem z kolegą. Otóż na początku tego roku (2011), wyszedł on do mnie z propozycją zostania dystrybutorem pewnej marki, która produkuje części do rowerów trialowych. Po dłuższym namyśle, zgodziłem się. Ja miałem tylko wyłożyć 100% kapitału, natomiast on w zamian za to, że nie dysponował kapitałem, miał zajmować się całą resztą. Pomogłem mu jednak i rozpisałem w Excelu cały biznes plan oraz prowadzę na bieżąco księgowość. Niestety, ale biznes ten jak na razie idzie bardzo kiepsko i nie widzę w tym żadnej przyszłości. Raczej skończy się na tym jednym zamówieniu. Kolejne zamówienia wiązałyby się z koniecznością założenia firmy i podatki zeżarłyby ponad połowę naszego zysku, a już teraz interes kręci się bardzo kiepsko. Także to kolejny powód do żalenia się, jakie to życie jest poj*** i gdyby nie te zasrane podatki, byłby raj na Ziemi. Ta cała popieprzona biurokracja. Żyć się odechciewa.. Trzeba cały czas tkwić w takim gównie, a człowiek nie ma żadnych radosnych chwil. Ten świat jest tak poje***, że człowiek nawet nie może ze sobą skończyć w łatwy i bezbolesny sposób, bo nie ma dostępu do takich środków. Nawet na broń trzeba mieć pozwolenie! Wszyscy jesteśmy jakimiś pieprzonymi niewolnikami. Nakłada się na nas coraz większe i większe podatki (coś jak haracz) i za wszelką cenę trzyma przy życiu (ktoś w końcu musi harować na tą bandę pasożytów, jakimi są bankierzy, politycy, urzędnicy, księża, itd.). Trzeba stale uczestniczyć w tym wyścigu szczurów, bo jak z niego wypadniesz, to jesteś skończony. Nie tylko finansowo, ale także odrzucony przez społeczeństwo. Ja już chyba z niego wypadłem. Moi koledzy jakoś układają sobie życie, mimo, że nie studiują. Mają stałą i legalną pracę, mają dziewczyny, samochody, potrafią korzystać z życia i czerpać radość z małych rzeczy, a ja? Zmuszam się do zrobienia czegokolwiek, boję się wyjść do ludzi, stałem się bardzo nieufny, szukam dziury w całym, itd. To tyle mojej historii. Ciekawe czy jest ktoś taki jak ja na tym chorym świecie. Jestem ciekaw, czy jeszcze kiedyś będę potrafił cieszyć się życiem w pełni. Czy coś jeszcze nada memu życiu sens. Coraz częściej myślę o kobiecie, ale która by zaakceptowała moje poglądy i sposób bycia? Pozdrawiam.

O nie jestem sama:)
Właśnie kończę studia humanistyczne (na swym koncie mam też kierunek techniczny ale na poziomie szkoły średniej). Kierunek mnie kręcił chodź wiedziałam, że z pracą po nich krucho. W czasie studiowania pracowałam w swoim zawodzie przez pewien czas.
Na dzień dzisiejszy zastanawiam się czy dobrze wybrałam... Przyznam, że jeszcze jeden kierunek mnie kręcił ale chyba nie dla mnie, teraz zastanawiam się jeszcze nad jednym - są one bardziej "dobre i sensowne"...
M.in. bliska osoba mi tego nie ułatwia gadająć, że mogłam wybrać cos bardziej chwytliwego, że lata nauki do dupy etc.
Generalnie mam super doła, nie wiem co chce robić dalej. Dopierdzielanie innych tylko bardziej mnie pogrąża. Generalnie nic mi się nie chce, nie mam motywacji chodź optymistycznie patrzałam w przyszłość - chciałam robić kursy, robić jeszcze jedną szkołę. Czasami wydaje mi się, że za bardzo patrzałam na innych, nie miałam motywacji i energii od innych, zastanawiam się czy nie rezygnowałam z czegoś dla dobra pewnych relacji twierdząc, że mam czas za chwilę to zrobię.
Naprawdę nic mi się nie chce, totalne zagubienie i na dobitkę słuchanie rad osób, które myślą tylko o właśnej dupie i tym co ludzie powiedzą.
teraz czuję się na rozdrożu. Nie wiem co chcę, nie wiem kim jestem, czuję, że parę spraw zaprzepaściłam - generalnie czuję się jak bezużyteczna ściera i to na dodatek bez pracy więc zapewne bez ambicji, pasji i nie będąca ciekawą osobą:/

Też tak miałem, po dobrych wynikach z matury za namową rodziców poszedłem na studia które wogóle nie trafiały w moje zainteresowania. Porzuciłem ekonomie po drugim semestrze i uważam to za słuszną decyzję, po roku czasu zdecydowałem się na inne studia i okazały się strzałem w dziesiątkę. Mimo wszystko spróbuj A tak nawiasem to jest właśnie młodość podejmujesz ważne życiowe decyzje gówno o nim wiedząc.

tez mam takie momenty ze konkretnie wszystko minie wkurwia i nic mi sie nie chce najchetniej pojechal bym gdzies w pizdu i zostawil ten syf za soba i jakos mentalnie odpoczol ale to nie jest takie proste poprostu to mnie wkurwia i co trzeba dalej zyc w tym pojebanym kraju a tak szczerze to bym sie jebnoł gdzies na chamaku pod palma i zapomnial o wszytkom i wkoncu bym sie wyluzowal

Hej! ja mam 23 latka i studiujętak jak wiekszość z Was ale nie daje mi tez to zadnej satysfakcji jak wam. Mam chlopaka ktory ze mna jest ale i nie jest, tzn wiem ze to jest trudne do zrozumienia, ale spotykamy sie dwa razy w tygodniu i niby jest fajnie i wogole, ale on sie tylko chce calowac. Ja mu mowie ze ja nie jestem jeszcze gotowa, bo wiadomo to troche za wczesnie i sie nie chce,szczegolnie jak sie nie jest w parze ze soba. Jestem w strasznej kropce dlatego tez, bo nie wiem juz co mam robic. Mama mi caly czas mowi, ze to nie jest odpowiedni chlopak dla mnie, wiec nie chce jej ranic i jeszcze oficjalnie nie powiedzialam mu, ze mozemy byc para, ale chyba mi to tez nie odpowiada poprostu, bo nie wiem juz zcego chce. Nioby mam prace, ale ona nie daje mi satysfakcji. Pracuje z dzieciaczkami i to jest fajne, bo wiadomo, zawsze chcialabym miec swoje walsne. Niby mam brata i nabralam doswiadczenia, ale brat jest juz duzy i nie mam z nim za bardzo co juz robic. Studiuje, ale tez niby che na wszystko chodzic, ale zawsze znajdzie sie ktos kto mnie zmusi do tego zeby nie pojsc i wiadome moglabym powiedziec ze ja chce isc, ale sama nie ebde chodzic. Wiadome nie chce, aby sie ze mnie smiali ze kujon jestem, pozatym ja pojde a pozniej wszyscy odemnie beda noitatki chcieli, bo aj chodze ja mam, a tez nie jestem swinia ze nie wysle, prawda, no cyyba ze to nie moja kolezanka to nie wysle. Dobrze naprawde ze mam ta mame, bo nie wiem jakbym przetrwala tyle lat bez niej! Ona jest dla mnie sercem i mozgiem, jestesmy jak przyjaciolki. Pare lat temu nasza rodzina sie rozbila, odszedl tatus I wtedy znalazlysmy sile i energie w Bogu i od tej pory wiem, ze mamusia jest moim aniolem strozem, wyslannikiem z nieba, ktory prowadzi mnie pzrez wszystkie niedogodnosci losu, dlatego traktuje ja jak wyrocznie , ale wiem ze ona nie bedzie wieczna i dlatego zyc mi sie iodechciewa, juz mam dosyc, chcialabym aby on mnie wzial za reke i prowadzil jak ona, ale najwidoczniej on nie jest gotowy, wiec nie wiem jzu co mam robic, siedze tylko w domu, zamykam sie w pokoju i placze. Slucham pieknych piosenek Varius Manx i Ewy Farny, bo to anjbardziej zyciowe sa!Bo one pzreszly pzrez pieklo i czuja to samo co ja! Wiec silo badz wieczna, bo ja juz nie daje rady!! Pomozcie bo sie zatracam, myslalm ze potrafie utopic pzreszlosc w sloncu, ale chyba mi sie wyszlo ;(

jestescie zalosni

Lexapro - to moja dla Was kochani rada.