Od miłości do nienawiści

Witam!!! Niemam z kim porozmawiać o moich uczuciach i rozterkach. Jestem mężatką od 5 lat, mam wspaniałą córeczkę którą kocham nad życie, ale moje małżeństwo nie jest już tak wspaniałe. Gdy 3 late temu zaszłam w ciążę byłam w siódmym niebie ( przez 2 lata się staraliśmy), ale zarazem wtedy zaczęło umierać powoli moja miłość do męża. Podjeliśy decyzję o przeprowadzce na większe mieszkanie, i tak cała moje ciąża minęła. Gdy potrzebowałam wsparcie emocjonalnego od niego, go nie było bo remontował dom. Przez kolejny rok też go w domu zawsze nie było bo wiecznie brał dodatkową prace aby było więcej pieniędzy mimo iż mam ich nie brakowało. W domu spędzał tylko noce bo nawet w niedziele dorabiał. Na początku roku chciałam się z nim rozstać i powiedziałam mu szczerze że ma miłość do niego wygasa, że niema nigdy czasu dla mnie że córka potrzebuje ojca,i ze tęsknie za dawnym moim mężem który spędzał za mną wolny czas a to kino, a to wypad nad może . Błagał abym nie odchodziła że zmieni to wszystko że będzie jak dawniej. Mijają miesiące a tu jest gorzej. Na rynku pracy jest kryzys i go w marcu wydelegowali do firmy za granice. Miało to być na 3 miesiące lecz jest tam do dziś. Przez to moje życie towarzyskie zanikło zazwyczaj spotykaliśmy się parami. W tym roku sama z córeczką pojechałam do Zakopanego, to były pierwsze wakacje spędzone oddzielnie. Co prawda mąż w międzyczasie wrócił do Polski i na moją prośbę dołączenia do nas stwierdził że mu się nie chce jechać taki kawał. W ciągu tych paru miesięcy był parę razy w domu ale wiecznie ma coś innego w planie niż rodzina. Mam już dość jego, moja miłość do niego przerodziła się w nienawiść. Mam dość jego kosztownych prezentów, bo one dla mnie nic nie znaczą, drogocenniejszy byłby spacer z nami, bądź po prostu wspólny czas. Stał on się dla mnie obcym facetem, przed którym nawet wstydzę się rozebrać, ostatnio gdy był pod pretekstem przeziębienia spałam w osobnym pokoju, bo naprawdę jest on dla mnie jak obcy facet. Wczoraj powiedziałam że to koniec że się wyprowadzam że mam dość życia od 3 lat w samotności , że moja miłość do niego umarła, że potrzebuje MĘŻA który by mi zapewnił poczucie bezpieczeństwa, miłości, i który był by ojcem dla MOJEJ córki. Lecz on swoje znów błaga mnie o szanse że się zmieni że będzie jak dawniej że poszuka pracy w Polsce, że zrozumiał swój błąd. Ale ja już w to nie wierze. Niemam nikogo z kim bym mogła porozmawiać czy dać jeszcze jedną szanse? Czy odejść. Gdzieś słyszałam że dopiero jak się coś straci, to wie się jakie to było ważne. Jestem pewna jednego kocham swoją córeczkę lecz jej ojca już nieznam bo zbyt duża przepaść nas dzieli. Bo miłość jest jak ogień bez dokładania drewienek zagaśnie. U mnie tego ognia już dawno niema, ale może jeszcze jest jakaś iskierka, lecz ja jej niewidze . I co ja mam zrobić???????????