Zawiedzona własnym życiem i ciągłym pechem

Nie jest łatwo żyć z ciągłym pechem, ale ostatnio niewiarygodnie się nasilił. Nie jest to wymysł nieradzącej sobie w życiu dziewczyny, ale potwierdzony przez znajomych fakt. W zeszłym roku zaczęłam studia, a po miesiącu koleżanki stwierdziły, że jestem najbardziej pechową osobą jaką znają. Nie mam na myśli czegoś takiego jak: śmierć, wypadek, choroba, bo moim zdaniem to nie pech, tylko nieszczęście (tragedia). Mój pech przejawia się w zwykłych, codziennych czynnościach, załatwianiu różnych spraw, w nauce, itp. (np. zawsze do czegoś brakuje mi 1 pktu, pewnie tylko mi (jako jedynej studentce w krk) zapomniano wydrukować legitymacji, na sali jest ok.100 osób, a pytana jestem ja, tu się o coś potknę, tam coś rozwalę,...). Moja samoocena jest bardzo niska, a ten cały pech sprawia, że za niedługo sięgnie dnia. Innym moim problemem jest brak własnej akceptacji. Nienawidzę swojej osoby, wyglądu, zachowania. Mam mnóstwo kompleksów, co skutkuję tym, że jestem nieśmiała i rezygnuję z różnych planów zaraz na początku, bo wiem, że z nich nic nie będzie. Chociaż mam przyjaciół, wspaniałą rodzinę, to nie potrafię się nikomu zwierzyć, nikt nie ma zielonego pojęcia przez co przechodzę każdej nocy becząc do poduszki, błagając Boga, abym zasnęła i już nigdy się nie obudziła. Nie potrafię się przed nikim otworzyć. Udaję zupełnie inną osobę niż jestem. Możecie pisać, że jestem żałosna, że się nad sobą użalam, zamiast robić coś konkretnego, ale pewnie nigdy nie byliście w takiej sytuacji. Poza tym pisząc to, naprawdę mi trochę ulżyło.
...
Kolejny powód do załamania...nie zdałam dzisiejszego egzaminu, chociaż uczyłam się do niego b.długo. Cholera! Jak to jest, że niektórym wystarczy noc przed egzaminem i potrafią go zdać, a mi nie wystarczyło kilka dni? pech czy niski poziom inteligencji? a może to i to?